Stałam u brzegu przepaści,
na krawędzi mego losu.
A przepaść nikczemnie się do mnie uśmiecha,
szczerzy kły i paszczę otwiera.
Spadają w dół kamienie,
echo się rozlega jak wielka potęga.
Smutek, żal ogarnął mą duszę,
lecz nagle łapiesz mnie za rękę.
Odwracam się... a to Ty...
Podczas blasku księżyca przytulasz mnie do siebie,
szeptasz czułe słowa, tak ciepłe...
Aż zaspane uczucie się we mnie budzi...
W Twych ramionach czuje się tak mała,
jak kropelka deszczu...
Lecz również bezpieczna,
jak nigdy dotąd...
Zapada cisza, a my tak stoimy
wtuleni w siebie.
Ta chwila, ta jedyna...
Niestety muszę się obudzić
i nagle czar pryska...
Nadchodzi rzeczywistość i rozczarowanie.

Cieszę się bogactwem codzienności, zawsze otwarta na ludzi bo nie wiadomo kto jeszcze może zostać moim przyjacielem:)Nie boje się obietnic, nie lękam się zazdrości.. nie dbam o nagrody, kpie z przyzwoitości...
"Ja składam się z części niespójnych, przeczących sobie nawzajem.
Jedna mówi chce stąd wyjść, druga mówi ja zostaje.
Wiem, że to jest męczące nie tylko dla mnie, lecz dla tych, którzy ze mną przebywają.
Mówią: "nie mogę znieść tych twoich humorów i zmian" - pewnie racje mają.
Bo we mnie jest orkiestra, która grać razem nie daje rady.




Nie żal mi....
Nie żal mi pragnień niespełnionych.
Smaku łez wylanych w samotności.
Lęków wielu nocy nieprzespanych.
Dni spędzonych bez pełnej radości.
Złudzeń bezpowrotnie utraconych.
Wciąż jedynej, prawdziwej miłości.
Sukcesów w celowości chybionych.
Trudu daremnego w życie włożonego.
Myśli niespokojnych i bezsilnej złości.
Tylko żal naprawdę, czasu minionego...