Kanal von 021Platinum

ما رو باش رو چه درختی اسممون رو جا میزاریم... ما رو باش قسمی جز اون دو چشم نا مسلمون که نداریم... ما روباش

به هواداری تو شیشه میخونه رو با سنگ شکستیم نا رفیق

سنگ و شیشه اگه دشمن من و تو که موندگاریم ما رو باش چشم خشکیده داره به ناودون کوچه حسادت

میکنه ما به این بغض سمج گفته بودیم ابر بهاریم

ما...

در به در همیشگی کولی صد ساله منم...

خاک تمام جاده هاست جامه ی کهنه تنم...

... اما داش عماد من خاکِ پایِ تو ام... خیلی‌ حال دادی مرد... همیشه باشی‌ دادا

دستِ گلت درد نکنه... خیلی‌ می‌خوامت خیلی‌

نیما پرزیا

بی‌ همگان به سر شود بی‌ عماد داریوش به سر نمی‌شود... جمالت رو عشقِ مرد

داداش دستت طلا و عمرت جاویدان... خیلی‌ حال دادی دادا... کلی‌ می‌خوااااااااااااااااااامت

بینهایت خوشحالم کردی... فداااااایِ دله مهربونت

نیما پرزیا

وااای من...! ♥

در به در همیشگی‌ کولی‌ صد ساله منم... خاک تمام جاده هاست جامه کهنه تنم ...

هزار راه رفته ام، هزار زخم خورده‌ام ... تا تو مرا زنده کنی‌، هزار بار مرده ام...

شب از سرم گذشته بود، در شب من شعله زدی ، برای تطهیر تنم صاعقه وار اومده‌ای...!

" قلندرم قلندرم " گمشده در به درم، فرو تر از خا...

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند

چنین نیز هم نخواهد ماند

من ار چه در نظر یار خاکسار شدم

رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

چو پرده دار به شمشیر می‌زند همه را

کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند

نیما پرزیا

تو چشام اشکی نمونده / تو دلم حرفی‌ ندارم

دیگه وقتِ رفتنِ سفرِ دورو درازِ ...

انتظارِ روزِ برفی، تو دلم داغ زده سرما / انتظارِ آفتابِ گرم تو دلم یخ زده اما

نیما پرزیا

صدایِ عشقِ منو تو، که تلخ و گریه آورِ / توی این سکوتِ قصه‌ای شاید صدایِ آخرِ

بعد از منو تو عاشقی شاید به قصه‌ها بره / شاید با مرگِ منو تو عاشقی از دنیا بره

نیما پرزیا

غریبه شهرم و غریبه با همه کس / گرفته پنجه زمانه راهِ نفس

همیشه آشنایِ من تویی تو و بس

غریبه‌ام ولی‌ نه با زمانه خود / چه خار‌ها کشیده‌ام به شانه خود

من از هر آنچه بد شده به من یادی ندارم / ولی‌ یادمِ تمامِ خوبی‌هایِ دنیا

بیا که بی‌ تو من نشانه‌ای از شادی ندارم

نیما پرزیا

خلاصه که گفتنی‌ها رو میگیم... ، نگفتنی ها‌رو هم میگیم...، اون که نگفتی رو هم میگیم...، میریم روی تراس...، واسا بازم میایم...

وقت واسه خاروندنِ سر نداریم و ... حق نداری و میگی‌ شده سگه اخلاقم...

نیما پرزیا

خلاصه که گفتنی‌ها رو میگیم... ، نگفتنی ها‌رو هم میگیم...، اون که نگفتی رو هم میگیم...، میریم روی تراس...، واسا بازم میایم...

وقت واسه خاروندنِ سر نداریم و ... حق نداری و میگی‌ شده سگه اخلاقم...

جاشون تو قفسه سینمه، رفاقت دینمه / میطلبه شهادت، رفیق مثل میهنه

خاموش نمیشه فانوس معرفت تو قلبم / هستم به یاد خوبهایی که از پیشمون رفتن

احسنت به لبخند رفیقی که جا دستبند رو دستشه جا دستبند

توئون رفاقت رو داد و کشید حبسش / سقفی نیست بالا سرش ولی سنده حرفش

انتقام خون حقه اما به احترام صلح نمی...

تو آسمونِ زندگیم ستاره بوده بی‌ شمار... اما شبای بی‌کسیم یکی‌ نمونده موندگار... یکی‌ نمونده از هزار

نیما پرزیا

کاشکی‌ که، یه روزی، یه جایی‌، یه آهی... منو یأدت بیاره باز دوباره

کاشکی‌ توی راهی‌، نگاهی‌، الهی... بغضم و توی دلت بذارِ باز دوباره

یادگارِ تو غمِ ... غم و اشک و ماتمِ ... یادگارِ من دلم که جلوت جون می‌کنه

نیما پرزیا

از دستِ عزیزان چه بگویم...!؟ گله‌ای نیست... گله‌ای نیست

گر‌ هم گله‌ای هست...! دگر حوصله‌ای نیست... حوصله‌ای نیست

نیما پرزیا

من "نیازم" تورو هر روز دیدنِ ، از لبت "دوست دارم" شنیدنِ

نیما پرزیا

سوداگـــــــران در شـــــــکل "دوســـــــت" بـــــــر نــــــــــارفیقــــــان "شــــــــــــــرم" بـــــــاد

نیما پرزیا

آنچه میبینم، دیوار است...که چو برمیکشم از سینه نفس، نفسم را برمیگرداند...که هوا هم اینجا زندانیست

نیما پرزیا

از عذاب جاده خسته...! نرسيده و رسيده...!

عشق تو از خاطرم برد, كه نحيفم و پياده... تو رو فرياد زدم و باز, خون شدم تو رگ جاده....!

( به این میگن عشق ♥ واقعی‌)

نیما پرزیا

از زمزمه دلتنگیم، از هم همه بیزاریم، نه طاقت خاموشی نه میل سخن داریم...

دردا که هدر دادیم آن ذات گرامی‌ را، تیغیم و نمیبریم، ابریم و نمیباریم...

ما همینیم که هستیم...!

نیما پرزیا

شبامون بی‌‌طلوعه، روزامون بی‌فروغه

تن‌ها بی‌روحن و روح‌ها بی‌تن و

داروغه‌ها رو پولامون پیله‌ن

گلاویزیم با خیابون، تریلی تریلی پاره می‌شه پیرهن

تا گلو تو گه‌ام

از بالای برج نگاه می‌کنم به سقوط خودم و

دست و پا می‌زنم می‌رم فرو تو باتلاق جوهر

نیما پرزیا

بالا و پایین شهر باید باشی‌، نفوذ بیشتر از شهردار باید داشته باشی‌...

بیا خودم برات ضامنت بشم، ولی‌ خب خرج داره، چون من ساده جای پام رو سفت نکردم دادا...

طالبان هم منحل شد واسه ما صاحبان ۰۲۱ رقیب نمونده...

تقصیر من چیه...؟ رابطه بین مایه‌های بالا و کاسب‌های پایین ما ایم

نیما پرزیا

در به در همیشگی‌ کولی‌ صد ساله منم... خاک تمام جاده هاست جامه کهنه تنم ...

هزار راه رفته ام، هزار زخم خورده‌ام ... تا تو مرا زنده کنی‌، هزار بار مرده ام...

شب از سرم گذشته بود، در شب من شعله زدی ، برای تطهیر تنم صاعقه وار اومده‌ای...!

" قلندرم قلندرم " گمشده در به درم، فرو تر از خاک زمین از آس...

سهم من بوسه‌ی گل نیـــــــــست

سهم من زخمه‌ی خــــــــــاره

سهم من کجا نسیــــــــــمه؟؛

سهم من موج و غبــــــــــاره

کسی‌ در منــــــــــه که غمگینه همیشــــــــــه

دلی‌ که تنها باشه جز ایــــــــــن نمی‌شــــــــــه

‌

فتح کردی تن منو

از پیشم اصلاً نرو

مثلاً تو بودی داف سبزه‌ی من

مرجا...

میون غمهام، تک و تنهام

تنها گوش شنوا واسه حرفام…؛

؛...بیت مهدیار بوده و بس

پس می‌شونمش، سر سفره‌ی دلم

بذا عقده‌ای بشم…؛

تا هر چی‌ که دوست دارم بهت بگم

الان کنار پنجره، چنبره زدم

آره همرامه قلم، ببین…؛

بنویس بــــــــــریز اشکاتو

بدون عــــــــــلی‌ هست با تو

نمــــــــــی‌ره شعر از یاد...

دیگه لبریز شده زیرزمین عزیز

اگه دیوونه نباشم هم من مریضـ…؛

؛…ـضیمو نمی‌تونم ترک کنم…؛

؛...از خودم دور شدم اگه کنم…؛

؛…من این کارو. معنی‌ فالو…؛

؛…توجه بکن این دفعه چون…؛

؛...فال‌فروشام دیگه حفظن شعرامو

پیکان تا پرادو پشت چراغ…؛

؛…آهنگ منو میذارن پس نگو چرا…؛

؛...عمل می‌کنم مخو سرپایی من ...

خیابون و برگ، زرد و خاکستری

زیر و بم شهر، هی‌ مردم زیرزمین

شــــــــــد خزان

بشنوید ولی‌ بِش نگید، که شهر داغونه

هر کی‌ مایه‌ش بیشتره شهردار اونه

شــــــــــد خزان

حیف، حیف، نرفت تو گوش کسی‌

چیک، چیک، قطرات کثیف بارون

آروم بارون چرک‌ها رو می‌شوره با خون آروم

نیما پرزیا

یکی‌ بود یکی‌ نبود , دیگه نبود گنبد کبود

جاش آسمون‌خراش داشت قد بلندشو…؛

؛…به رخ من می‌کشید، می‌گفت بلند بشو

خم نشو جلو هر کس و ناکس

به روی ناامید درو باس بس

پس برو سمت رویات و عشقت

جلوتر یه تابلوس، نوشته:؛

؛«گور بابای همه»؛

نیما پرزیا

کیه اون که توی سینه ش نفس بهار داره، تو کلام مهربونش لطف قصه‌ها رو داره...!?

کیه اون که مثل بارون با تن‌ باغچه رفیق، واسه تنهایی‌ عاشق ♥ مثل گریه شفیق ...!?

کی‌ صدا کرد منو، کی‌ صدا کرد؟ کی‌ رها کرد منو، کی‌ رها کرد؟

(نیما پرزیا)

به این آهنگ فقط باید دل‌ داد...!

در سکوتی مانده بودم نا امید... روزم بلند، شبم کوتاه، مویم سپید...

هر چه که بود بیهوده بود، رنگی‌ نداشت... دفتر عمر ورق میخورد، آهنگی نداشت...

(نیما پرزیا)

وقتی‌ که حضور تو تکرر خاطره هاست... وقتی‌ که نگاه تو رنگ چشم غریبه هاست...

دیگه از خلوت با تو بودنم خسته میشم... تلخی‌ِ صدات مثل زمزمه شب زده هاست...

نیما پرزیا

.....روزی انسان برده عشق و محبت بود....جز ره مهر و وفا راهی نمیپیمود. کس نمی داند کدامین روز می اید

...کس نمی داند کدامین روز میمیرد

نیما پرزیا

به دادم برس اي اشك دلم خيلي گرفته... نگو از دوري كي نپرس از چي گرفته....

كسي كه عاشقانه به عشقش پشت پا زد...براي بودن من به خود رنگ فنا زد...

نیما پرزیا