Kanal von 021Platinum

تو چشام اشکی نمونده / تو دلم حرفی‌ ندارم

دیگه وقتِ رفتنِ سفرِ دورو درازِ ...

انتظارِ روزِ برفی، تو دلم داغ زده سرما / انتظارِ آفتابِ گرم تو دلم یخ زده اما

نیما پرزیا

غریبه شهرم و غریبه با همه کس / گرفته پنجه زمانه راهِ نفس

همیشه آشنایِ من تویی تو و بس

غریبه‌ام ولی‌ نه با زمانه خود / چه خار‌ها کشیده‌ام به شانه خود

من از هر آنچه بد شده به من یادی ندارم / ولی‌ یادمِ تمامِ خوبی‌هایِ دنیا

بیا که بی‌ تو من نشانه‌ای از شادی ندارم

نیما پرزیا

خلاصه که گفتنی‌ها رو میگیم... ، نگفتنی ها‌رو هم میگیم...، اون که نگفتی رو هم میگیم...، میریم روی تراس...، واسا بازم میایم...

وقت واسه خاروندنِ سر نداریم و ... حق نداری و میگی‌ شده سگه اخلاقم...

جاشون تو قفسه سینمه، رفاقت دینمه / میطلبه شهادت، رفیق مثل میهنه

خاموش نمیشه فانوس معرفت تو قلبم / هستم به یاد خوبهایی که از پیشمون رفتن

احسنت به لبخند رفیقی که جا دستبند رو دستشه جا دستبند

توئون رفاقت رو داد و کشید حبسش / سقفی نیست بالا سرش ولی سنده حرفش

انتقام خون حقه اما به احترام صلح نمی...

تو آسمونِ زندگیم ستاره بوده بی‌ شمار... اما شبای بی‌کسیم یکی‌ نمونده موندگار... یکی‌ نمونده از هزار

نیما پرزیا

کاشکی‌ که، یه روزی، یه جایی‌، یه آهی... منو یأدت بیاره باز دوباره

کاشکی‌ توی راهی‌، نگاهی‌، الهی... بغضم و توی دلت بذارِ باز دوباره

یادگارِ تو غمِ ... غم و اشک و ماتمِ ... یادگارِ من دلم که جلوت جون می‌کنه

نیما پرزیا

...

از دستِ عزیزان چه بگویم...!؟ گله‌ای نیست... گله‌ای نیست

گر‌ هم گله‌ای هست...! دگر حوصله‌ای نیست... حوصله‌ای نیست

نیما پرزیا

من "نیازم" تورو هر روز دیدنِ ، از لبت "دوست دارم" شنیدنِ

نیما پرزیا

سوداگـــــــران در شـــــــکل "دوســـــــت" بـــــــر نــــــــــارفیقــــــان "شــــــــــــــرم" بـــــــاد

نیما پرزیا

آنچه میبینم، دیوار است...که چو برمیکشم از سینه نفس، نفسم را برمیگرداند...که هوا هم اینجا زندانیست

نیما پرزیا

از عذاب جاده خسته...! نرسيده و رسيده...!

عشق تو از خاطرم برد, كه نحيفم و پياده... تو رو فرياد زدم و باز, خون شدم تو رگ جاده....!

( به این میگن عشق ♥ واقعی‌)

نیما پرزیا

از زمزمه دلتنگیم، از هم همه بیزاریم، نه طاقت خاموشی نه میل سخن داریم...

دردا که هدر دادیم آن ذات گرامی‌ را، تیغیم و نمیبریم، ابریم و نمیباریم...

ما همینیم که هستیم...!

نیما پرزیا

شبامون بی‌‌طلوعه، روزامون بی‌فروغه

تن‌ها بی‌روحن و روح‌ها بی‌تن و

داروغه‌ها رو پولامون پیله‌ن

گلاویزیم با خیابون، تریلی تریلی پاره می‌شه پیرهن

تا گلو تو گه‌ام

از بالای برج نگاه می‌کنم به سقوط خودم و

دست و پا می‌زنم می‌رم فرو تو باتلاق جوهر

نیما پرزیا

بالا و پایین شهر باید باشی‌، نفوذ بیشتر از شهردار باید داشته باشی‌...

بیا خودم برات ضامنت بشم، ولی‌ خب خرج داره، چون من ساده جای پام رو سفت نکردم دادا...

طالبان هم منحل شد واسه ما صاحبان ۰۲۱ رقیب نمونده...

تقصیر من چیه...؟ رابطه بین مایه‌های بالا و کاسب‌های پایین ما ایم

نیما پرزیا

در به در همیشگی‌ کولی‌ صد ساله منم... خاک تمام جاده هاست جامه کهنه تنم ...

هزار راه رفته ام، هزار زخم خورده‌ام ... تا تو مرا زنده کنی‌، هزار بار مرده ام...

شب از سرم گذشته بود، در شب من شعله زدی ، برای تطهیر تنم صاعقه وار اومده‌ای...!

" قلندرم قلندرم " گمشده در به درم، فرو تر از خاک زمین از آس...

میون غمهام، تک و تنهام

تنها گوش شنوا واسه حرفام…؛

؛...بیت مهدیار بوده و بس

پس می‌شونمش، سر سفره‌ی دلم

بذا عقده‌ای بشم…؛

تا هر چی‌ که دوست دارم بهت بگم

الان کنار پنجره، چنبره زدم

آره همرامه قلم، ببین…؛

بنویس بــــــــــریز اشکاتو

بدون عــــــــــلی‌ هست با تو

نمــــــــــی‌ره شعر از یاد...

دیگه لبریز شده زیرزمین عزیز

اگه دیوونه نباشم هم من مریضـ…؛

؛…ـضیمو نمی‌تونم ترک کنم…؛

؛...از خودم دور شدم اگه کنم…؛

؛…من این کارو. معنی‌ فالو…؛

؛…توجه بکن این دفعه چون…؛

؛...فال‌فروشام دیگه حفظن شعرامو

پیکان تا پرادو پشت چراغ…؛

؛…آهنگ منو میذارن پس نگو چرا…؛

؛...عمل می‌کنم مخو سرپایی من ...

خیابون و برگ، زرد و خاکستری

زیر و بم شهر، هی‌ مردم زیرزمین

شــــــــــد خزان

بشنوید ولی‌ بِش نگید، که شهر داغونه

هر کی‌ مایه‌ش بیشتره شهردار اونه

شــــــــــد خزان

حیف، حیف، نرفت تو گوش کسی‌

چیک، چیک، قطرات کثیف بارون

آروم بارون چرک‌ها رو می‌شوره با خون آروم

نیما پرزیا

یکی‌ بود یکی‌ نبود , دیگه نبود گنبد کبود

جاش آسمون‌خراش داشت قد بلندشو…؛

؛…به رخ من می‌کشید، می‌گفت بلند بشو

خم نشو جلو هر کس و ناکس

به روی ناامید درو باس بس

پس برو سمت رویات و عشقت

جلوتر یه تابلوس، نوشته:؛

؛«گور بابای همه»؛

نیما پرزیا

کیه اون که توی سینه ش نفس بهار داره، تو کلام مهربونش لطف قصه‌ها رو داره...!?

کیه اون که مثل بارون با تن‌ باغچه رفیق، واسه تنهایی‌ عاشق ♥ مثل گریه شفیق ...!?

کی‌ صدا کرد منو، کی‌ صدا کرد؟ کی‌ رها کرد منو، کی‌ رها کرد؟

(نیما پرزیا)

به این آهنگ فقط باید دل‌ داد...!

در سکوتی مانده بودم نا امید... روزم بلند، شبم کوتاه، مویم سپید...

هر چه که بود بیهوده بود، رنگی‌ نداشت... دفتر عمر ورق میخورد، آهنگی نداشت...

(نیما پرزیا)

وقتی‌ که حضور تو تکرر خاطره هاست... وقتی‌ که نگاه تو رنگ چشم غریبه هاست...

دیگه از خلوت با تو بودنم خسته میشم... تلخی‌ِ صدات مثل زمزمه شب زده هاست...

نیما پرزیا

به دادم برس اي اشك دلم خيلي گرفته... نگو از دوري كي نپرس از چي گرفته....

كسي كه عاشقانه به عشقش پشت پا زد...براي بودن من به خود رنگ فنا زد...

نیما پرزیا

غمت چو کوهی به شانه من، ولی‌ تو بی‌ غم از غم شبانه من...

چو نشنوی فغان عاشقانه من...

خدا تو را از من نگیرد، ندیدم از تو گرچه خیری...

به یاد عمر رفته گریم، کنون که شمع بزم غیری...

نیما پرزیا

تو نتونستی بفهمی که وفا خریدنی نیست، چینی‌ شکسته دل‌ ♥ دیگه پیوند شدنی نیست...

...یاران منشینید خموش ... منشینید خموش

به سلامتی‌ مردان بی‌ ادعا شهید

نیما پرزیا

واااایِ بر من....!

شب است و سکوت است و ماه است و من... فغان و غم و اشک و آاه است و من ...

شب و خلوت و بغض نشکفته ام... شب و مثنوی‌های ناگفته ام...

شب و آخرین سوز مستانه ام... شب و هاااااااای هاااااااای غریبانه ام...

کجا رفت تاثیر سوز دعا...!؟ کجایند مردانِ بی‌ ادعا...!؟

نیما پرزیا

رفیقات رو نگاه، رقباتن در اصل... درت میمالن میگن چاکریم دربست...

تیز می‌کنن دندون واسه پول و ناموست ... کارشون که گیر باشه هر روز میان پا بوست...

نیما پرزیا