Olga is een van de talloze vrijwilligers van OEROL en verkoopt kaartjes op het centrale festivalterrein, Westerkeyn. Ze zag een try-out van Blik en is nu zelf verkocht...

wU6q06n3bzk

Nadat eerder de Appel technici het decor voor Blik gebouwd hadden, streken op 6 juni 2009 acteurs, muzikanten, geluidstechnici en de medewerkers van het kostuumatelier neer op Terschelling. Tijdens hun eerste kennismaking met de locatie -en met de wind!- geeft regisseur Aus Greidanus tekst & uitleg aan een paar toevallige passanten.

kzKVUPoNIPA

Het directe contact met het publiek en het gegeven dat het spel iedere avond weer moet ontstaan is, wat Charlie zo spannend vindt aan theater. Ze heeft overigens ook ervaring met film; ze speelde onder andere in de Tele-film Spoor 1 (2003) en Vox Populi van Eddy Terstall (2008). Bij film zie je weer dingen die je op het toneel niet kan zien en andersom ook, de keus of ik liever naar film of theater ga? Dat weet ik echt niet.'

Over de toekomst durft ze nog niet heel veel uitspraken te doen. Het is maar net waar ze terecht komt en ze vindt niet dat ze het zelf voor het zeggen heeft:
'Er studeren zoveel mensen af en er is zo weinig plek. Je moet ontzettend veel doorzettingsvermogen, en heel veel geduld hebben. En ook een beetje geluk denk ik.' Ze vindt het belangrijk om steeds te blijven leren, om zich te blijven ontwikkelen: Goed ben ik nog lang niet, er valt nog zoveel te onderzoeken.'

qnErEXJtMFQ

Sanne Vanderbruggen (1988) is opgegroeid in Hoogstraten, een dorpje tussen Antwerpen en Breda. De eerste weken in Nederland waren een cultuurshock: Ik schrok echt van de openheid, zo recht voor zijn raap, iedereen zegt wat hij denkt en waar het op staat'. Ze ziet deze openheid als iets heel positiefs: In deze wereld schiet je er niks mee op als je niet communiceert. Wanneer we namelijk niet zeggen wat we denken, ontstaan er ook geen discussies of conflicten die dan weer tot veranderingen of nieuwe, mooie dingen kunnen leiden.'

De meerwaarde van theater is volgens Sanne dat het voor je ogen gebeurt en dat je het met heel je lijf kunt voelen. Naast de rationele ervaring van Ik vind het daar en daarom goed', vindt ze die emotionele ervaring van theater zo mooi. Wanneer één iemand in de zaal geraakt is, is ze tevreden.

SI8GZ_EdI44

Wat Bram aanspreekt in theater is dat je een verhaal kan vertellen dat voor mensen begrijpelijk is: Op toneel zijn dingen vrij vaak begrijpelijk, terwijl ik in het dagelijks leven zoveel zie dat ik niet begrijp. Gesprekken die je in de bus hoort, Holland's Got Talent, er zijn heel veel rare dingen. In het dagelijks leven zit een structuur die ik niet begrijp en bij toneel begrijp ik die structuur wel.'

Hard werken, toewijding en discipline vindt hij een absolute must voor een acteur. Daar bereik je zo ontzettend veel mee, het spel wordt dan echt fantastisch waar het anders goed had geweest.'

PymligkwPfM

Jakob Nieuwenhuijsen (1980, Utrecht) wilde niet al van jongs af aan acteur worden. Op school in Bilthoven (de werkplaats) deed hij wel altijd mee aan schooltoneel en was hij een paar jaar lid van Jeugdtheaterschool Kikker. In zijn puberteit stopte hij daar echter mee. Al zijn vriendjes gingen namelijk voetballen, omdat hij niet allebei kon doen, koos hij voor voetbal: Anders was ik al mijn vriendjes kwijt.'

Dat hij al wat ouder is (28), ziet hij als een groot pluspunt: Je studeert wat bewuster, je hebt meer bagage en je kunt beter afstand nemen.' Door zijn periode als productie-assistent heeft hij ook veel ervaring met film. Het blijft voor hem echter lastig kiezen tussen film en toneel: De rush van het theater is echt tof, maar het eindresultaat van film is vaak zo cool.'

jxfxpBwhDoM

Ze doet twee jaar de toneelschool in Belgrado, maar wanneer in de jaren negentig de oorlog uitbreekt, vlucht ze samen met haar moeder naar Boedapest. Violetta is dan twintig jaar en het is alsof ze in een slechte film zit. Ze kan niet beseffen dat het echt gebeurt en neemt een koffertje met wat brieven, boeken en foto's mee met het idee dat ze na een weekje Boedapest weer terug kan naar Servië: "Ik nam alleen mijn herinneringen mee."

Vanuit Boedapest gaat ze met haar moeder mee naar Den Haag. "Maar ja, wat ga je studeren als je niet goed Nederlands spreekt?" De enige optie is eigenlijk het conservatorium, maar omdat Violetta ook al twee docenten thuis heeft zitten, ziet ze dat niet echt zitten. Iemand oppert het idee om naar het Muziektheater Conservatorium Tilburg te gaan. Violetta pakt haar herinneringen weer in en verhuist naar Tilburg. Ze moet dan wel eerst Nederlands leren: "Ik zei alleen 'goedemiddag' en 'tot ziens', en dat vonden ze toch net iets te weinig."

Het mooie aan toneel vindt ze dat je emoties kan tonen die je in het dagelijks leven niet durft te laten zien. Er is een Servisch gezegde dat ze erg van toepassing vindt op haar situatie: "Je krijgt niet wat je wenst, maar wat zo voor je bedoeld is."

pGzPeqmIwr4

Raya Hadzhieva (1983, Bulgarije) wil als tiener het liefst rockster worden.
Ze zingt, speelt gitaar, accordeon en piano. De trompet was toen nog helemaal niet in beeld: Dat was echt niet cool, dat was een instrument voor losers.' Als ze echter op haar veertiende verliefd wordt op een jongen die trompet speelt, besluit ze ook trompet te gaan spelen om zo bij zijn band te kunnen komen. Op haar twintigste verhuist ze naar Nederland om in Amsterdam naar het conservatorium te gaan. Doordat ze jazz en het improviseren ontdekt komt ze er achter dat de trompet een te gek instrument is dat helemaal bij haar past.

In de toekomst hoopt ze zoveel mogelijk te spelen en haar eigen weg te vinden in het improviseren en muziek maken. Ze wil daarom zoveel mogelijk uitproberen om alles te ontdekken. Ze vindt nu alles leuk wat ze doet, maar een memorabel moment heeft ze nog niet meegemaakt. Ze hoopt dan ook dat de echt grote momenten nog komen.

_-5l8PfzneU

Na de lessen op de muziekschool doet Merel geen vervolgopleiding in de muziek. Het spelen leert ze op straat. Na de middelbare school gaat ze wiskunde studeren en onlangs is ze begonnen aan de avondopleiding (Dogtime) aan de Rietveld Academie. Daarnaast speelt ze in diverse bandjes.

De echte liefde voor de tuba ontstaat als ze in een straatband speelt waarvoor Gregg Moore van het Willem Breuker Kollectief de muziek schrijft. Dat waren zulke goede tuba-partijen, waardoor ik eigenlijk voor het eerst dacht: wauw', dit is echt een te gek instrument, dit is wat ik wil.' Daarna begint ze een eigen band, the Non Melting Icecream Band. Een funk, soul band bestaande uit zes blazers en een drummer. Met deze band speelt ze op allerlei festivals in het buitenland.

Als Branko, van de Branko Galoic Band haar in deze band ziet spelen, is hij zo van haar onder de indruk dat hij haar vraagt bij zijn band te komen.

jS6JDEwPwnk

Branko leert zichzelf gitaar spelen. Hij begint als straatmuzikant, speelt in diverse bandjes en leert steeds meer mensen kennen. Naarmate hij meer en meer eigen nummers schrijft, besluit hij uiteindelijk zijn eigen band op te richten, de Branko Galoic & Skakavac orkestar (Skakava betekent Sprinkhaan). Passie, creativiteit, kennis en levenservaring zijn voor hem belangrijke begrippen wanneer het gaat om muziek maken.

De Branko Galoic & Skakavac orkestar is niet het enige project waar Branko zich mee bezig houdt. Zo speelt hij in de Amsterdamse band Hotel en werkt hij aan een project met muzikanten uit Iran en Spanje.

Branko vindt het belangrijk dat zijn muziek karakter heeft, dat het vanuit een gevoel ontstaat. Als je spel technisch goed is en je gitaar heel erg duur, wil dat niet automatisch zeggen dat je muziek goed is. Het moet een ziel hebben.'

RLyFcR4rRME

Srdjan Ivanovic (1983, Bosnië-Herzegovina) is pas acht jaar als hij na het uitbreken van de Bosnisch-Servische oorlog, met zijn familie naar Griekenland vlucht. Vanaf zijn zesde speelt hij piano, maar als hij op zijn dertiende voor het eerst iemand live ziet drummen, tijdens een concert op school, is hij verkocht: Wow, this is super cool.'

Tijdens zijn middelbare schooltijd zit Srdjan in diverse bandjes. Daarna wil hij verder met muziek, maar in Griekenland kan hij niet de opleiding volgen die hem voor ogen staat. Daarom besluit hij in 2003 naar Amsterdam te vertrekken om daar naar het conservatorium te gaan, met als richting Jazz-slagwerk. Momenteel is hij bezig met de master aan het Utrechts Conservatorium en als alles volgens schema verloopt, studeert hij tien dagen voor de première van Blik op Oerol af.

Musici die elkaar begrijpen op zowel muzikaal als persoonlijk gebied, dat is volgens hem het geheim van een goede band. Hij speelt onder andere in Mala Vita, Official Language Band en het Srdjan Ivanovic Blazin' Quartet. Met de laatste won hij afgelopen jaar op het North Sea Jazzfestival de finale van het Dutch jazz competition, één van de meest memorabele momenten uit zijn muziekcarrière.

TmQHNsRgr9Y

Op 28 mei was de laatste repetitie in de Appelloods die inmiddels veel te klein was geworden voor BLIK... nog 1 keer door de hele voorstelling heen in de wetenschap dat het op Terschelling groter, sterker en beter moet en dat we daar 4 dagen de tijd voor hebben!

hDDm3ZbY9AM