Czas Trwogi

Gdy na alarm zagrzmią dzwony,
Skończy się czas nieskończony,
W pył się zwalą ziemskie trony,
Kiedy czas nadejdzie trwogi.

Wrócą do nas dawne Bogi,
Przejdą innych światów progi,
Zdepczą krzyż, co ludziom wrogi,
Wiódł od wieków na stracenie.

Świat przebiegnie spazmu drżenie,
Wody mórz ogarnie wrzenie,
Na przeklęte ludzkie plemię,
Spadnie rozpacz i zaraza.

Ludzkość naznaczyła skaza,
Obcy bóg wyznawców zdradza,
W proch upada jego władza,
Bunt podnoszą wolne ludy.

Z oczu spadła łuska złudy
Jak na trumnę ziemi grudy,
Opadają w bryłach rudych,
Grzebiąc wiarę i nadzieje.

Wiatr historii w twarz nam wieje,
Póki krew się nie przeleje,
Nie przeminą dawne dzieje,
Nie nadejdzie czas radości.

W społeczeństwie owiec wolę być WILKIEM...