Βαραίνει ο λογισμός καθώς εσύ γεμίζεις το μελάνι μου αυτή την ώρα. Πως να διασχίσω αυτό το άχρωμο διαφανές γεφύρωμα μεταξύ μας... δίχως συμπορευόμενους; Σε τι χρώμα να βυθίσω τα πινέλα; Μόνον Εκεί φυσάει ο αγέρας παρασύροντας ρόδα στην ποδιά μας και ρίχνει τα αστέρια στο κατώφλι μας... Εκεί όπου το θείο έχει φτερωτή μορφή... Από την Ποιητική Συλλογή της ΜΑΙΡΗΣ ΧΑΨΑ-ΨΑΡΡΟΥ "ΑΓΛΑΑ ΑΠΟΙΝΑ"
Φυσάει ο Ήλιος Λάμπει ο Αγέρας. Οι ιστορίες είναι καμωμένες από μετάξι και τα υφάσματα μυρίζουν παραμύθια εκεί. Δυο μάτια γεμάτα ζωή και γιασεμιά στολίζουν τα πανιά. Ολόλευκα είναι. Ψυχές από πορφύρα χαμόγελα ευχές αστέρια σκέψεις ρίχνονται από έναν χρωματιστό ουρανό. Τι τρελοβάπορο οι πινελιές. Ανάσες ξεπηδούν από δαύτες, και ο Αλχημιστής του ιδεατού σου κόσμου ελλοχεύει, κρυφογελά πίσω απο τον καμβά κρατώντας στον κόρφο του μυστικά πάντα τις χίμαιρες τις δικές Σου. ΜΑΙΡΗ ΧΑΨΑ "ΑΓΛΑΑ ΑΠΟΙΝΑ"
agapi142 2 weeks ago
agapi142 2 weeks ago