گُناه... شعر فروغ فرخزاد gonah forough farokhzad

[omidfardayan]

کنار یک پیاده رو فتاده

بزیر پای عابر گردی پرپر

بوقتی می دهی پاکی تو از دست

دهی از دست این ایمان و باور

محال است کس بدون پاکی ی جان

ببیند این حقیقت را به پیکر

این صحبتها حرف شاعری باد

که از سوی خدا گشته پیامبر

[omidfardayan]

می آید تا که افکار بشر را

بسازد در نهان زیبا و بارور

می آید تا که روح بخشد بر این جان

کند افکار شیطان خارج از سر

می آید باور پاکی ببخشد

به آنانی که ناپاک می کنند سر

می آید کهنگی از تن کند دور

ببخشد بر نهان افکار برتر

[omidfardayan]

می آید شادی بخشد بر دل و جان

ز غم دیگر نگردد دیده ای تر

می آید چشمها روشن بسازد

کند دلهای انسانها منور

می آید ارج به جانهای ببخشد

با پاکی عمر خویش را می کنند سر

می آید ارزش پاکدامنی را

بها بخشد در انسان همچو اختر

[omidfardayan]

می آید تا که انسان را بسازد

کمونیستی که دین هم داره باور

می آید بی بها سازد صدارت

برایش آدمی جانش رود در

می آید تا ارج صدق وپاکی

بهای شان شود برتر ز مادر

می آید دوست و مهر و محبت

بهای شان شود بالاتر از زر

[omidfardayan]

می آید تا غرور گیرد از انسان

شود در او شعور بیشتر و بیشتر

می آید حس برتر دیدن خویش

نبیند آدمی از کس دیگر

می آید ارزش انسان عادی

کند هم ارج با یک شخص رهبر

می آید همه ی خلقها را با هم

در این ارزش کند یکسان برابر

[omidfardayan]

می آید تا همه مردم بسازد

با هم دوست و رفیق خواهر برادر

می آید این جلیل امید ببخشد

بر این انسان به آن فردای بهتر

با امید و آرزوی برپایی ی انقلاب الهی در پانزده شعبان

امید فردایان

جمعه هفتم بهمن ۱۳۹۰

[kouritapachan]

ziba