Μελίνα Κανά Ανάβω μια φωτιά Aνάβω μια φωτιά στο νού ρωτάω και τυραννιέμαι για το δικό μας όνειρο λέω κι αναρωτιέμαι Που πήγαν τα λιμάνια οι αγκαλιές, τα ξημερώματα γινήκαν όλα στάχτη κι αφορμές πικρά καμώματα Xρωστάω όσα δεν έζησα μα κι όσα έχω ζήσει μες στην καρδιά μου ανατολή και στο μυαλό μου η δύση Tα λόγια, τα μισόλογα τα ρούχα τα κλεμένα είναι το ψέμα που μισώ γιατί θυμάμ' εσένα Tα λυπημένα βλέματα δεν είν' του κόσμου ψέμματα μα της ψυχής η ανατολή και της ζωής η ανταμοιβή
dimitriosvlastaras 1 year ago
Συγχαρητήρια για το κομμάτι.
MsPorkpi 1 year ago