Want to Subscribe?
Sign In or Sign Up now!

Nuk e kam dite cka eshte dhimbja.Nuk e kam dite qe Dashuria mundet me dhimbt aq shume e ka aq fuqi te madhe.Shume vajza kan qen ne jeten time dhe shume i kam lenduar ato.
Asnjehere me pare nuk e kam kuptu.Nuk jam barazu me fjalet e tyre dhe te loteve,vec pa dije i kam shkelur.
Kur me thojshin se ndjejn dhimbje nga mbrendsia e cila dhimbje ngadal po i mbyt une gjithmone kam menduar qe eshte krejt ajo rren dhe Dashuria nuk te dhemb aqe shume.E kam ditur qe askush nuk mund te jep krah por asnjehere nuk kam mundur ta kuptoj qe mundesh ta ndjesh ate dhimbje.
Deri nje dite.Diten kur ti u fejove.Ditet e para nuk kam ndjer aq dhimbje se kam pas shpres qe me kthehesh.Kam prit nga dita ne dite e kam besuar qe ke me mu kthy sepse gjithmon me ke folur qe me don edhe une te kam besua.E nuk e kam menduar qe dashuria jote aqe leht ka kaluar e me ke harruar.Nuk kam menduar qe dashuria te cilen ta zgjodhen prinderit ka me prish dashurin qe kemi pas bashke.Por ti me nuk ishe.Nuk u ktheve dhe nisa ta kuptoj se krejt ka mbaruar ne mes nesh.Atehere filloi shume te dhemb.Ndjeja dhimbje te madhe ne gjoks te cilen nuk mundesha me kontrollu.
Ndjeja nje shprazetim ne mua dhe deshire te flaket e te madhe vec edhe njehere te te shof edhe pse me nuk je e imja.E qe tash kam nis te kuptoj krejt ato qe me kan folur qe ndjejn dhimbje.Askush nuk mund ta kuptoj deri qe ti ndodh,kam ndjer dhimbje qe me mbyti krejt mua,dhimbje qe me con vec ka vdekja,vdekje e nje trupi te djalit te cilit shpirti i ka vdekur qe sa kohe.A cka eshte ai trup pa shpirt?!
Kam jetuar ne ferr.Secila dite me ka nis me mendime tek ti e ka perfunduar ne lote per ty.Kam humbur krejt deshiren per gjithcka ne jete.Kam dalur me shoqeri shume me kan folur qe te gjej ndonje qe mund te me ndihmoj e me te harru,por asnjeri nuk kam mundur te mendoj edhe tek ne mendje nuk mund te jem me ndonje tjeter.Te kam dashur vetem ty e cdo nate jam lutur per kthyerjen tende.Shpresa gjithmone ka qen ne mua shpresa e cila linde cdo dit,a vdiste cdo mbremje por qe kam ditur qe edhe nje dite kaloi pa ty.Me ka mbytur krejt ajo lidhja me ty,e qeshura jote, buzet tua,duart tua,qe gjithmone me ke bere te gezuar.Por kam shku perpara.Deri ne ate nate kur te pash ty dhe ate tjetrin,nje dite mbas marteses tende.Erdha me te pa edhe pse ka dhimbt si asnjehere me perpara por e durova ate dhimbje.
Ishe aq e bukur.Shikova ne ftyren tende duke kerkuar shenja te dhimbjeve por nuk i pash.Pash vetem te qeshur dhe sesi vallezoje afer burrit tend.Qe deri tash kuptova qe mes nesh ka mar fund,kuptova qe me kurr nuk do te jesh e imja.Ti tash i takon atij,burrit i cili asnjehere nuk do te mund te te dashuroj sic te dashuroj une.Ne ate mbremje krejt bota u permbys ndjeja qe eshte fundi i botes dhe te bie ne grop prej te ciles nuk ka kthim.Edhe vet nuk e kam dite se si e kam perjetu ate nate,dhe gjitha netet tjera qe kam mendua ne ty dhe ne burrin tend,duke ditur qe tash atij ja jep gjitha qe une asnjehere me nuk do ti kem.
Por ja ala jetoj ala jam ketu,jetoj ne te kaluaren qaj per dashurin e shkruaj per ty,ne njeriun qe pa drejtesi me denoj me denim me vdekje edhe pse e di qe ti nuk ke me e lexu kete leter ketu por ti edhe pse nuk je me mua gjithmon do te jesh ne zemren time.